Blind typen: waarom je niet naar je handen kijkt

Kijk eens hoe je kind nu typt. Grote kans dat de ogen heen en weer schieten. Toetsenbord, scherm, toetsenbord, scherm. Elke letter wordt eerst gezocht en dan ingedrukt. Dat werkt, maar het kost meer moeite dan je denkt.

Blind typen betekent dat je vingers weten waar de toetsen zitten, zodat je ogen op het scherm kunnen blijven. Het woord "blind" klinkt misschien streng. In de praktijk is het vooral een kwestie van vertrouwen op je vingers in plaats van op je ogen.

Wat er gebeurt als je naar je handen kijkt

Je ogen moeten steeds wisselen

Wie naar de toetsen kijkt, ziet de tekst op het scherm niet. Dus kijk je telkens op om te controleren wat je hebt getypt en waar je was gebleven. Elke keer dat de ogen wisselen, moet je weer even zoeken. Dat zijn kleine momenten, maar ze tellen op.

Je ziet je fouten later

Omdat je naar beneden kijkt, merk je een tikfout pas als je weer opkijkt. Soms ben je dan al drie woorden verder. Wie blind typt, ziet een fout vaak meteen verschijnen en corrigeert hem direct.

Je denkt aan letters in plaats van aan woorden

Dit is misschien het grootste verschil. Een kind dat zoekt, denkt in losse letters: waar zit de r ook alweer. Een kind dat blind typt, gaat na een tijdje in woorden en zinnen denken. De vingers doen het werk, het hoofd is vrij voor wat je eigenlijk wilt schrijven. Bij een werkstuk of een verhaal is dat precies waar de aandacht hoort.

Waarom het eerst trager voelt

Hier zit de grootste valkuil. Een kind dat al een tijd met twee vingers typt, is daar vaak best snel in geworden. Als het overstapt op blind typen, gaat het de eerste weken langzamer. Dat voelt als achteruitgang, en dan is de verleiding groot om terug te vallen op het oude systeem.

Leg dit vooraf uit. Iedereen die blind leert typen gaat door die fase heen. De vingers moeten een nieuwe route leren, en dat gaat in het begin met nadenken. Na een tijdje gaat het vanzelf, en dan haalt blind typen de zoekmethode in. Het plafond van twee vingers ligt nu eenmaal lager dan dat van tien.

Hoe je kind leert niet te kijken

Begin bij de thuisrij

Alles draait om een vaste uitgangspositie. De vingers rusten op a s d f en j k l ;, de duimen op de spatiebalk. Op de f en de j zit een klein ribbeltje. Daaraan voelt je kind zonder te kijken of de handen goed liggen. Hoe dat precies werkt, lees je in ons artikel over de thuisrij.

Weinig toetsen tegelijk

Een goede cursus voegt toetsen stap voor stap toe. Bij lerentypen.nl leert je kind in de eerste tien lessen het hele toetsenbord kennen, telkens een paar nieuwe toetsen per les. Zo hoeft het nooit te gokken en bouwt het vertrouwen op.

Een toetsenbord op het scherm

Tijdens de lessen staat een toetsenbord op het scherm dat laat zien welke toets de volgende is en welke vinger daarbij hoort. Zo kan je kind kijken zonder naar beneden te kijken. Dat is een handig tussenstation.

Nauwkeurig eerst, snelheid later

Snelheid komt vanzelf zodra de vingers de weg kennen. Wie in het begin te hard wil, gaat weer kijken. Moedig je kind daarom aan om rustig en goed te typen. Een fout is geen probleem. De cursus onthoudt welke toetsen lastig zijn en laat die vaker terugkomen.

Mag je dan nooit kijken?

Natuurlijk wel. Iedereen kijkt weleens, zeker bij een cijfer of een leesteken dat je niet vaak gebruikt. Het doel is niet dat je kind nooit meer naar beneden kijkt. Het doel is dat het niet hoeft. Kijken wordt een uitzondering in plaats van de gewone manier.

Sommige ouders plakken de toetsen af of leggen een doek over de handen. Dat hoeft niet. Het werkt vaak averechts, omdat het frustreert. Beter is gewoon af en toe zeggen: probeer het eens zonder te kijken, je vingers weten het al.

Een kleine proef voor thuis

Wil je weten hoe je kind nu typt? Laat het de gratis typetest doen, eerst zoals het gewend is. Kijk ondertussen mee naar de ogen. Gaan die vooral naar het scherm of naar de toetsen? Dat zegt meer dan het getal aan het eind.

Daarna kan het direct de eerste les proberen. Die is gratis en zonder account. Na een paar oefeningen merkt je kind al hoe het voelt om de vingers op de thuisrij te laten rusten en de ogen omhoog te houden.